El Molino Tapas Bodega

El Molino Tapas Bodega, ooit gevestigd aan het Oldambtplein 7 in Winschoten, was een restaurant dat een stukje van de Spaanse keuken naar Groningen probeerde te brengen. De naam, Spaans voor 'de molen', was een knipoog naar de nabijgelegen molens van de stad. Het etablissement is inmiddels permanent gesloten, maar de verhalen en ervaringen van voormalige klanten schetsen een beeld van een plek met twee zeer verschillende gezichten. De recensies varieerden van lovende vijfsterrenbeoordelingen tot vernietigende eensterkritieken, wat wijst op een aanzienlijke inconsistentie in zowel service als kwaliteit.

Het concept: Onbeperkt Spaanse sferen

De kern van het aanbod bij El Molino was het populaire concept van onbeperkt tapas eten. Voor een vaste prijs konden gasten gedurende een bepaalde tijd, vaak twee uur, ongelimiteerd kleine Spaanse gerechtjes bestellen. Dit model is een grote trekpleister voor gasten die uitgebreid willen dineren en een avondvullend programma zoeken. De menukaart bood een selectie van koude tapas (tapas frías) en warme tapas (tapas calientes), evenals complete menu's en enkele grotere Spaanse schotels (plato's). Om de Spaanse ervaring compleet te maken, schonk El Molino geïmporteerde Spaanse wijnen en had het Madrileens Mahou-bier op de tap, wat perfect aansloot bij de gerechten. De eetgelegenheid had ruimte voor ongeveer 50 gasten op de begane grond en nog eens 25 in een souterrain, dat een knusse sfeer bood met kerkbanken en uitzicht op de open keuken.

De hoogtepunten: Wanneer alles klopte

Voor een deel van de bezoekers was een avond bij El Molino een groot succes. Deze gasten prezen de vriendelijke en gastvrije bediening, die zorgde voor een aangename sfeer. Een vaak terugkerend positief punt was de kwaliteit van de tapas. Sommige gerechten sprongen er echt uit; zo noemde een recensent de spareribs de lekkerste die hij in tijden had gegeten, zelfs beter dan die van bekende ketens in grotere steden. Dit suggereert dat de keuken op haar beste momenten in staat was om gerechten van hoge kwaliteit te serveren.

Een ander aspect dat gewaardeerd werd, was de manier van serveren. In tegenstelling tot veel andere tapasrestaurants, waar gerechten willekeurig uit de keuken komen zodra ze klaar zijn, werden bij El Molino de bestelde tapas per ronde tegelijk aan tafel gebracht. Dit zorgde ervoor dat tafelgenoten gezamenlijk konden eten, wat de sociale beleving van uit eten gaan versterkte. De prijs-kwaliteitverhouding werd door deze tevreden klanten als uitstekend omschreven, wat het restaurant tot een aanrader maakte voor een geslaagde avond.

De dieptepunten: Een avond vol frustraties

Helaas staat tegenover elk positief verhaal een negatieve ervaring. De kritiek was vaak niet mals en richtte zich op fundamentele aspecten van de restaurantervaring. Een veelgehoorde klacht was de service, of het gebrek daaraan. Sommige gasten gaven aan bij binnenkomst minutenlang geen personeel te zien. De wachttijden voor het eten konden extreem lang zijn, soms wel drie kwartier tot een uur tussen de rondes. Dit ondermijnt het concept van 'onbeperkt' eten volledig en leidt tot grote frustratie.

Ook de kwaliteit van het eten was een punt van discussie. Waar de één lyrisch was, kreeg de ander koude gerechten geserveerd. Een koude paella of een lauwe stoofschotel in een heet schaaltje duidt op problemen in de keukenorganisatie. De ambiance liet eveneens te wensen over volgens critici. Klachten varieerden van te fel licht en een te koude temperatuur in het restaurant tot te luide muziek die soms minutenlang bleef hangen in een repetitieve beat.

• Service-inconsistentie: Van zeer gastvrij tot compleet afwezig personeel.
• Lange wachttijden: Een aanzienlijk probleem dat de eetervaring negatief beïnvloedde.
• Kwaliteit van gerechten: Wisselend van uitstekend tot koud en teleurstellend.
• Ambiance: Problemen met verlichting, temperatuur en muziek.
• Administratieve onduidelijkheid: Onhelderheid over de menukaart en fouten in de rekening.

Een ander pijnlijk punt was de administratieve afhandeling. Zo was de menukaart onduidelijk over bijgerechten die inclusief zouden zijn, maar waar gasten zelf om moesten vragen. Erger nog waren de meldingen van incorrecte rekeningen, waarbij de prijs voor het onbeperkte arrangement hoger uitviel dan geadverteerd, zonder dat hiervoor een excuus of korting werd aangeboden.

Het einde van El Molino

De combinatie van deze wisselende ervaringen vormde waarschijnlijk een wankele basis voor een duurzaam succes. In oktober 2018 werd bekend dat de eigenaar van El Molino Tapas Bodega zelf het faillissement had aangevraagd. De curator meldde een aanzienlijke schuld bij de Belastingdienst en diverse leveranciers. Opvallend was dat een nieuwe eigenaar het bedrijf slechts twee maanden voor het faillissement had overgenomen, wat suggereert dat de problemen dieper geworteld waren en het bedrijf mogelijk al technisch failliet was bij de overdracht. Hoewel de laatste eigenaar nog sprak over een mogelijke doorstart, is het restaurant aan het Oldambtplein definitief verleden tijd. Het verhaal van El Molino dient als een casestudy over hoe een eetgelegenheid met een goed concept en potentieel heerlijke gerechten kan struikelen over een gebrek aan consistentie in uitvoering en service.